Scoliose

  • BRICON

  • Hoe het ondertussen met me gaat

    Dit was één van de vragen die ik recent ontving.

    Het gaat ondertussen redelijk goed. Wat niet wil zeggen dat het niet moeilijk is geweest. Het is jammer dat ik deze blog niet beter heb bijgehouden, want veel van de dingen die ik hier had neergeschreven, was ik halveling al vergeten. 

    Wat ik nog wel heel goed weet van de eerste weken na mijn operatie is het gevoel niet in mijn eigen lichaam te zitten. Ik moest zo wennen aan mijn nieuwe houding dat het toch wel even geduurd heeft om eraan te wennen. Ik ben niet echt gegroeid (hooguit drie centimeter) maar het verschil in mijn houding werd door veel mensen opgemerkt. Ik heb ook veel truitjes moeten wegdoen omdat deze te kort waren :)

    Het beste advies wat ik kan geven voor zij die wachten op een operatie: onderschat het niet! Het is pijnlijk. Enkele weken niets kunnen doen en overal hulp bij nodig hebben is vervelend. Je gaat je moeten aanpassen. Maar je kan het beter overschatten, dan valt het alleen maar mee (wat bij mij het geval wel was).
    Ik heb op voorhand heel veel informatie opgezocht en wist wat me te wachten stond. Ik wist wat de dokters zouden doen (heb er zelfs filmpjes over gezien). Of dit ook wilt zeggen dat jij dat moet doen? Dat beslis je zelf. Ik was blij dat ik het wist. Maar ik kan perfect begrijpen dat mensen er zo weinig mogelijk over weten. Enfin, da's ook een discussie voor een volgende keer.

    Op dit moment heb ik veel last van mijn schouders. De laatste maanden heb ik er verschillende doktersbezoeken en sessies bij de kinesist opzitten, jammer genoeg zonder weinig resultaat. Binnenkort ga ik osteopathie nog eens proberen. Wat ik maar wil zeggen: over het algemeen gaat het goed met me. Maar mijn rug zal altijd een zwak punt blijven. Heb ik spijt van mijn operatie? Absoluut niet!

    Keep the questions coming!

  • Updates

    Het is letterlijk jaren geleden sinds ik deze blog nog bekeken heb. Eerlijk gezegd was ik hem al vergeten.

    Gelukkig kreeg ik nog wel steeds een mailtje wanneer er een bericht gepost werd, al gebruik ik het mail adres ook nog maar zelden.

    Ondertussen heb ik, zoals je ziet, opnieuw toegang verworven tot m'n eigen blog (paswoord vergeten enzo..) en beloof ik dat ik deze zo snel mogelijk terug zal updaten en een antwoord op jullie vragen zal verschaffen!

    Wordt vervolgd...

     

     

  • It's been a while

    lang geleden dat ik hier nog geweest ben. Het is nu bijna 5 maanden sinds mijn operatie, en alles loopt vrij goed. De laatste tijd heb ik wel pijn in mijn onderrug, wat volgens mijn specialist verklaard wordt door het feit dat mijn buikspieren niet sterk genoeg zijn. Daarvoor zal ik binnenkort naar de kinesist gaan, die me moet helpen om buikspieroefeningen aan te leren.

  • ... en na

    Na de operatie, bovenste kromming ging van 62° naar 20°, de onderste die voordien 51° was is nu zo goed als verdwenen.

  • Voor...

    röntgenfoto van voor de operatie

  • Woensdag tot en met vrijdag

    De volgende dagen in het ziekenhuis leken nogal erg op elkaar. Ik werd meestal al heel vroeg wakker, rond vijf of zes uur. Ik mocht nog niets eten, alleen soms wat water drinken. Tegen de middag kwam er een kinesiste die de eerste dagen vooral met mijn benen oefende, omdat het blijkbaar heel belangrijk is dat je die blijft bewegen.
    Ik geloof dat ik donderdag voor de eerste keer mocht rechtzitten. Het was heel vreemd en ik werd er een beetje duizelig van, dus heb ik niet lang gezeten. Ik ben die dagen nog een aantal keer misselijk geweest en heb dan moeten overgeven. Maar vooral de nachten vond ik verschrikkelijk. Ik moest steeds een verpleegster roepen als ik me wilde draaien en dat vond ik nogal vervelend. Ook mijn blaassonde was vervelend, omdat je soms het gevoel hebt dat je moet plassen, maar dan blijkt achteraf dat de sonde wel goed werkt dus dat ze er niets aan kunnen doen. 's Nachts had ik het vaak ook heel erg warm en dat is best wel vervelend.
    Ik denk dat het donderdag was toen mijn maagsonde (die in mijn neus) verwijderd werd. Het deed wel een beetje pijn maar ik was blij dat ik er vanaf was. Mijn pijnpomp hebben ze er vrijdag uitgehaald, waarna ik verder pijnstillers kreeg.
    Vrijdag mocht ik voor het eerst wat beschuitjes eten 's ochtends, maar veel honger had ik nog niet. 's Middags kreeg ik een bekertje bouillon en die heb ik wel gegeten. Maar toen ik 's avonds weer beschuitjes at, zijn die me niet goed bekomen en moest ik overgeven. Vrijdag heb ik ook voor de eerste keer mogen douchen, waarna ik me veel beter voelde omdat mijn haar echt vettig was. Ik ben vrijdag ook voor het eerst uit bed geweest en dan heb ik in de zetel gezeten. Echt goed zat ik niet dus ik wilde er al snel weer uit.
     
    Ik vond vooral deze dagen het minst aangenaam, omdat ik niet mobiel genoeg was om zelf van positie te veranderen en de nachten duurden vaak erg lang. Ik probeerde meestal om zo lang mogelijk tv te kijken (soms echt vechten tegen de slaap) zodat ik hopelijk wat langer sliep maar dat lukte niet altijd.