• Woensdag tot en met vrijdag

    De volgende dagen in het ziekenhuis leken nogal erg op elkaar. Ik werd meestal al heel vroeg wakker, rond vijf of zes uur. Ik mocht nog niets eten, alleen soms wat water drinken. Tegen de middag kwam er een kinesiste die de eerste dagen vooral met mijn benen oefende, omdat het blijkbaar heel belangrijk is dat je die blijft bewegen.
    Ik geloof dat ik donderdag voor de eerste keer mocht rechtzitten. Het was heel vreemd en ik werd er een beetje duizelig van, dus heb ik niet lang gezeten. Ik ben die dagen nog een aantal keer misselijk geweest en heb dan moeten overgeven. Maar vooral de nachten vond ik verschrikkelijk. Ik moest steeds een verpleegster roepen als ik me wilde draaien en dat vond ik nogal vervelend. Ook mijn blaassonde was vervelend, omdat je soms het gevoel hebt dat je moet plassen, maar dan blijkt achteraf dat de sonde wel goed werkt dus dat ze er niets aan kunnen doen. 's Nachts had ik het vaak ook heel erg warm en dat is best wel vervelend.
    Ik denk dat het donderdag was toen mijn maagsonde (die in mijn neus) verwijderd werd. Het deed wel een beetje pijn maar ik was blij dat ik er vanaf was. Mijn pijnpomp hebben ze er vrijdag uitgehaald, waarna ik verder pijnstillers kreeg.
    Vrijdag mocht ik voor het eerst wat beschuitjes eten 's ochtends, maar veel honger had ik nog niet. 's Middags kreeg ik een bekertje bouillon en die heb ik wel gegeten. Maar toen ik 's avonds weer beschuitjes at, zijn die me niet goed bekomen en moest ik overgeven. Vrijdag heb ik ook voor de eerste keer mogen douchen, waarna ik me veel beter voelde omdat mijn haar echt vettig was. Ik ben vrijdag ook voor het eerst uit bed geweest en dan heb ik in de zetel gezeten. Echt goed zat ik niet dus ik wilde er al snel weer uit.
     
    Ik vond vooral deze dagen het minst aangenaam, omdat ik niet mobiel genoeg was om zelf van positie te veranderen en de nachten duurden vaak erg lang. Ik probeerde meestal om zo lang mogelijk tv te kijken (soms echt vechten tegen de slaap) zodat ik hopelijk wat langer sliep maar dat lukte niet altijd.

  • Dinsdag 29 juni

    Ik weet niet precies om hoe laat ik wakker werd, maar ook dan had ik niet erg veel pijn, en ik was nog een beetje "high" van al die verdoving denk ik.
    In mijn linkerhand had ik een infuus met o.a. suikerwater en iets tegen de misselijkheid. Mijn rechterhand had een "infuus" voor mijn pijnpomp, waarop ik kon drukken als ik pijnstilling nodig had. In mijn neus zat een darmpje, een maagsonde. Die vond ik niet zo leuk, aangezien ik bijna constant groene dingetjes zag voorbij zweven, maar het hielp wel een beetje als ik misselijk was. Ik had ook een blaassonde, maar dat ontdekte ik pas later toen een verpleegster die kwam nakijken.
    's Ochtends op intensieve heb ik nog overgegeven, waarna ik een soort "lolly" (een watje met citroensmaak op een stokje) kreeg om de vieze smaak weg te krijgen. Verder mocht ik mijn tanden poetsen en werd ik gewassen. Daarna mocht ik terug naar mijn kamer, waar ik vooral veel geslapen heb.
    Tegen de avond werd de pijn iets erger, waarschijnlijk omdat de epidurale verdoving uitgewerkt begon te raken.

  • Maandag 28 juni

    Na toch vrij goed geslapen te hebben, wakker geworden en beginnen wachten op m'n operatie. Uit verveling maar tv gekeken en moeite gedaan om niets te eten. Ik had geen honger, maar wel een beetje dorst maar uiteindelijk heb ik het toch gehaald om na middernacht niets meer te eten/drinken. Rond kwart voor een kwam de verpleegster me halen. Ik moest alle juwelen en bril uitdoen, en me omkleden in zo'n schort. Ik kreeg een kalmeringspil onder mijn tong, hoewel dat niet echt nodig was, en werd met bed en al naar een kamer gebracht waar ik op de anesthesist moest wachten. Toen ze me na een tijdje kwamen halen werd ik naar het operatiekwartier (denk ik) gebracht. Daar waren vrij veel mensen (ik weet niet hoeveel aangezien ik zonder bril of lenzen niet veel zie) die onder andere een monitor (om je hartslag te controleren, met van die ronde plakkertjes op je huid) aansloten, infusen staken en een epidurale verdoving gaven. Daarna zei iemand dat het tijd werd om aan iets vrolijks te denken en kreeg ik een masker op waarna ik in slaap viel.
    Dat is ongeveer alles wat ik me van maandag herinner. Ik heb nog 1 wazig (geen bril) beeld van mijn moeder en iemand die achter haar staat, maar dat is het dan ook. Ik herinner me geen pijn of andere dingen. Achteraf hebben ze me verteld dat ik rond kwart na zes in de ontwaakzaal of intensieve gebracht ben. Ik moest daar overnachten omdat ik te laat geopereerd was. Indien ik 's ochtend als eerste geopereerd zou zijn dan was het mogelijk dat ik die nacht al terug op mijn kamer was.

  • Zondag 27 juni

    Dit is het eerste deel van mijn operatie-verhaal. Zondag werd ik rond 18u verwacht in het universitair ziekenhuis te Antwerpen. Na het inchecken (ik weet niet hoe ik het anders moet noemen) mocht ik naar mijn gang (B3) gaan, waar ik mijn kamer (eenpersoons) kreeg toegewezen en uitleg kreeg. Na een tijdje kwam de verpleegster om mijn rug te scheren (niet dat dat echt nodig was), me een lavement te geven en mijn rug met isobetadinezeep te wassen. De volgende dag moest ik mezelf helemaal wassen met die isobetadine. Ik mocht eten en drinken tot middernacht. Iets om te slapen kreeg ik niet van de verpleging, tenzij ik echt de slaap niet zou kunnen vatten, maar het bleek uiteindelijk toch niet nodig. Toen de verpleegster kwam, stuurde ik mijn moeder en vriend naar huis. Van mijn vriend kreeg ik nog een briefje, waar ik achteraf heel veel aan gehad heb.
    Dit was het belangrijkste van zondag. Meer van het verhaal volgt zo snel mogelijk.

  • Kleine verandering

    Zoals je waarschijnlijk al hebt opgemerkt, heb ik het archief per maand verandert naar een archief per bericht. Ik vond het gemakkelijker zodat je dan op bepaalde termen kan zoeken en enkel die berichten kan lezen die nuttig zijn, of waarover je meer wilt weten.
    Verder ga ik proberen zo snel mogelijk een dagboek te maken van mijn tijd in het ziekenhuis en eventueel ook de dagen dat ik thuis ben. Het gaat wel moeilijk worden want veel dingen ben ik al min of meer vergeten, maar de grote lijnen herinner ik me nog wel. Daarbij zijn er ook nog mijn vriend en ouders die nog wel weten wanneer ik welk infuus mocht laten weghalen. Ik voel me ondertussen toch al stukken beter dan twee weken geleden, dus dat is goed.

  • Mijn litteken na 9 dagen

    Hier ist dan eindelijk, een foto van mijn litteken, genomen op woensdag, dus 9 dagen na mijn operatie. Volgens dokters/verpleegsters en lotgenoten ziet het er goed uit. Voor mij is het het eerste echte litteken dat ik heb, dus heb ik er niet zo'n zicht op. Die plakkertjes zijn steristrips, wanneer die rotdingen eraf vallen mag het verband er ook eindelijk af.

  • Thuis!

    Ik ben sinds dinsdag terug uit het ziekenhuis na men operatie en tot nu toe is alles goed verlopen. Ik heb nog niet de kracht om langdurig aan de pc te zitten dus 't zal een kort berichtje zijn. Als het wat vlotter gaat, zal ik proberen zo gedetailleerd mogelijk te vertellen wat me overkomen is tijdens de tijd in het ziekenhuis.